Dead By Sunrise

Gaan we die lolligaard van een Dumbledore nog eens citeren? Ja? Nee?

Het publiek mag nu stemmen:
. TU
. TI
. TU
. TI
. TU
. TI
. BEDEBEDEBEDEBOEM
En de resultaten zijn binnen...
Ouch...
49.9%: JA
49.9%: NEE
 0.2%: ONBESLIST
Oei... mja, het is mijn blog, dus ik beslis. Neen. Als je het citaat wil zien, kijk dan maar naar mijn vorige, maar niet mindere post.

Dus, waar waren we? Ah ja. Dead By Sunrise. Voordien gekend als Snow White Tan (Voor de Bowie-kenners), DBS is het zijproject van Linkin Park-zanger Chester Bennington. Samen met Elias Andra, Brandon Belsky, Amir Derakh, Ryan Shuck en Anthony 'Fu' Valcic vormt hij het jonge sextet.
Hun debuutalbum, Out Of Ashes (waarvan ik een kopie van bezit, dank u wel) kwam oktober jongstleden uit, met 12 songs. Met singles zoals Crawl Back In en Let Down vestigt de groep zich aardig.

En afgelopen zaterdag waren ze in ons Belgenlandje. Terwijl Linkin Park maar één keer ooit hier is geweest, in 2001 in het voor programma van Deftones, is DBS direct op hun eerste headline tour hier.
De Vk* in St.-Jans-Molenbeek was de uitverkoren locatie. Een aardige zaal met fantastische akoestiek, en een capaciteit van 400 bezoekers.

Voorprogramma was het Britse The Delta Fiasco, een stevige mix tussen rock, punk en elektronische muziek. Ik vond ze zeker niet slecht, maar het merendeel van het publiek was niet geboeid. Janetten. Die jongens krijgen de kans om voor een (relatief) bekende groep te openen, en dan verneuken jullie het zo.

The Delta Fiasco - The Paperhouse

En dan was het plots 21.30. Ik ben al een aantal keren naar een concert gegaan, en ik verwacht tegenwoordig niet anders dan dat de artiest/groep te laat is. Groot was de verbazing dus toen op dat moment de lichten uitging en de eerste noten gespeeld werden. En toen kwam Chester op, waarna praktisch iedereen door het lint ging. Ik niet uiteraard. Daarvoor ben ik too down-to-earth. Maar het doet natuurlijk goed om je favoriete zanger live te zien om minder dan 10 meter.

De setlist:
01. Fire
02. Inside Of Me
03. Morning After
04. Too Late
05. Let Down
06. Walking In Circles
07. In The Darkness
08. Into You
09. End Of The World
10. Condemned
11. My Suffering
------------------------------
12. Crawl Back In
13. 20 Eyes (The Misfits cover)
Ik ben legaal verplicht te vermelden dat de setlist komt van http://www.lplive.net. Niet dat dit erg is hoor. Toffe mensen daar.

 Schitterende sfeer, dat wel. Tot op 1 moment. Tijdens In The Darkness gooide Chester zijn T-shirt in het publiek, op 2 meter van mij af. Ik ben een grote fan, maar we moeten niet overdrijven hè. Een vijftal man grijpt de shirt tegelijk vast... En blijven zo staan, af en toe eens te trekken. Aangezien ik dichtbij stond werd ik bijna elke 10 seconden omgeduwd. Dus ik duwde terug. Hard. Eikels. Partypoopers. Een klein voordeeltje... Ik kon zo'n 3 à 4 rijen naar voor kruipen, om praktisch van voor te staan. En de rest van het concert was nog wel leuk. 

Na het laatste liedje kwam een deel van de groep het publiek in en begon te praten met de mensen. Pooch, de geluidstechnicus, speelde op het einde een grapversie van het liedje One Step Closer (Linkin Park) waarop praktisch iedereen luidkeels begon mee te zingen. Chester hoorde dit, en begon als een dirigent iedereen te begeleiden. Ahhh, good times. En bij het doorgaan stond de zanger van Delta Fiasco ook nog even in de zaal met fans te praten. Toffe jongens, alle 9.

Alas. Earwax.

"Ah, music. A magic beyond all we do here."
- Albus Dumbledore (Albus Perkamentus)

Het excentrieke schoolhoofd van Hogwarts (Zweinstein) slaat de nagel op de kop. Muziek is magisch. Maar niet alleen muziek. In mijn ogen is humor praktisch even belangrijk. Ik ben niet voldaan als ik tijdens mijn dagelijkse portie internetverorbering (bestaat dit woord?) geen humoristische sites heb bezocht. Schuine moppen, grappige facebook-statussen (neologismen aan de top), mislukkende medemensen, noem maar op.

En ik kwam plots tot een conclusie. De wereld is zo saai, grauw, depressief, etcetera... omdat er niet genoeg gelachen wordt. En daar gaan we iets aan doen. Ik toch, alleszins. Ik ga hieronder mijn favoriete humoristische sites delen.



www.jokes.com
     2y(3x-7)

*ba-doem tsh*

Voor de mensen die het nog niet doorhadden, dat was een grapje.
Maar hier de echte grappige sites:

FAILBlog:

 

Lamebook:

Sickipedia (OPGEPAST - NIET VOOR GEVOELIGE LEZERS!!!): 

"Why don't black people go on cruises?

They're not falling for that one again."

 Cyanide & Happiness:

 

Als de lieve lezertjes nog leuke sites hebben, mogen ze gerust reageren. =D

R  E  A  G  E  E  R

E  A  G  E  E  R  R

A  G  E  E  R  R  E

G  E  E  R  R  E  A

E  E  R  R  E  A  G

E  R  R  E  A  G  E

R  R  E  A  G  E  E

P.S.: Voor de 'nerds', hier is nog een toffe ongelijkheid (en niet vergelijking zoals overal op internet wordt beweerd): 

9x - 7i > 3(3x - 7u)

9x - 7i > 9x - 21u
- 9x | - 9x
- 7i > - 21u
- 7 > - 7
i <3 u

Fysica en filosofie?

Ik heb het al eerder vermeld. Ik denk soms veeeeeeeel te fel na. En dit is iets waar ik over ben na beginnen te denken na het zien van Mr. Nobody. Pas op, dit is fysica! Wie allergisch is voor wetenschappen is nu gewaarschuwd.

In de film van onze fantastische Jaco Van Dormael reist Nemo in een van de levensverhalen naar de planeet van de oorlog, de rode planeet, Angaraka, Ares, Ma'adim, of gewoonweg Mars. Onderweg naar het kleine broertje van de Aarde zijn alle passagiers in een 'winterslaap' in het ruimteschip. En nu beginnen we terzake te komen. Het ruimteschip, of alleszins het passagiersgedeelte, heeft de vorm van een regelmatige veelhoek. In dit geval zullen we zeggen een dodecagon, of gewoonweg een twaalfhoek:

Een beetje situering nog: in de ruimte is er geen (of amper) zwaartekracht. In soortgelijke ruimteschepen wordt dus op kunstmatige manier zwaartekracht opgewekt. Zwaartekracht kan simpel gezegd maar door twee dingen bestaan: massa of snelheid (potentiële en kinetische energie voor de fysici). Aangezien een ruimteschip nooit zwaar genoeg kan zijn, moet er gebruik gemaakt worden van snelheid. Daarom de regelmatige-veelhoek-vorm. Een 'oneindig-hoek' is een cirkel, en draait gemakkelijk rond zijn eigen middelpunt. Hiermee wordt de wet van middelpuntvliedende kracht toegepast. Voor de leken: Wikipedia. Door de snelheid en het ronddraaien wordt het onderwerp naar buiten geslingerd, en ontstaat er op de cirkel (of veelhoek) zwaartekracht.


Stel dat je in het ruimteschip bent, in de twaalfhoek. Je staat op de onderste zijde (niet dat dit in de ruimte uitmaakt), en je voelt gewoon zwaartekracht naar 'beneden'. Je wilt naar de volgende zijde stappen, zoals het onderstaande mannetje:

En nu zijn we er (bijna). Je stapt over de hoek tussen de huidige en de volgende zijde:

Wat voel je nu? Heb je het gevoel dat je
- omhoog aan het wandelen bent?
- omlaag aan het wandelen bent?
- op dezelfde 'hoogte' aan het wandelen bent?

Ik denk er al lang over na, en ik veronderstel dat we pas een antwoord gaan krijgen als we eenmaal zulke ruimteschepen in dienst hebben, of een of andere fysicaprofessor die mijn blog leest dit kan bewijzen in mensentaal. Mijn gok is dat het te maken heeft met in welke richting de veelhoek draait.

En, wat denken jullie? Laat het me a.u.b. weten.